• Home

• Grondgedachte

• Leven en Werk

• Boeken

• Prekenseries

• Contact

• Links

• Engels

• Duits

Leven en Werk

Abraham Adriaan Leenhouts werd op 11 januari 1915 in Schoondijke (Zeeland) geboren als boerenzoon.

Als één van de hoofdmomenten van zijn leven beschouwde hij het geroepen worden tot dienaar des Woords in Vlagtwedde. Hij deed er zijn intrede op 11 mei 1941 met de tekst uit Ezechiël 3:1 (St. Vert.): “Mensenkind,… eet deze rol, en ga heen, spreek tot het huis Israëls”, en werd bevestigd in het ambt met de tekst: “…wie zielen vangt is wijs”. (Spreuken 11:30 St. Vert.)

Over zijn leven en werk zegt Ds. Leenhouts onder meer:

– “Beide teksten hebben mijn hele ambtswerk beheerst. Ik moest reeds in Vlagtwedde ondergaan hoezeer wij door de kerkelijke verdeeldheid geestelijk machteloos stonden tegenover de politieke macht der duisternis van het fascisme. In de tijd dat de ‘bondelingen Gods’, de Joden, werden weggevoerd om vernietigd te worden, scheurde mijn kerk om onwezenlijke kwesties als ‘het houden voor wedergeboren’ van de eveneens als verbondskinderen beschouwde kinderen van kerkleden.
In die gruwelijke dagen bezocht ik de Joden op het moment, waarop zij werden opgehaald en bijeengebracht om te worden gedeporteerd. Ik wilde hun een laatste groet brengen. Wat mijn ogen daar aan ellende en wanhoop hebben gezien, heeft heel mijn leven op mijn netvlies gestaan. Het enige wat ik daar – als antwoord op het ‘waarom’ – kon uitbrengen was: Ik hoop dat wij elkaar zullen weerzien in het nieuwe Jeruzalem.
In 1944 vertrokken wij naar Heerenveen, waar ik, naast mijn werk als predikant in de Gereformeerde Kerk, ook gevangenispredikant werd van Cracstate. In deze gevangenis werden, toen de oorlog voorbij was, de fascisten opgesloten. Door de herderlijke gesprekken die ik met deze mensen voerde, werd mijn visie over de schuld van onze kerkelijke verdeeldheid nog verdiept en kreeg ik meer inzicht in de satanische misleiding door een wereldbeschouwing, waar tegenover wij als kerk vrij machteloos stonden, juist door onze verdeeldheid.” –

Voor zijn verzetsactiviteiten in de Tweede Wereldoorlog ontving Ds. Leenhouts een erkenning van Engeland, Amerika en Frankrijk.
Hij vervolgde zijn ambtswerk in Enschede, waar de verdeeldheid afschuwelijke vormen had aangenomen.
In 1948 kreeg hij hier een ervaring van een
rechtstreeks spreken van God. Hij ontving boodschappen voor de kerken en voor Israël en hem werd het voorlaatste geheim van Openbaring 10 onthuld.
Het gegeven zicht op Israëls toekomst bracht hem tot de overtuiging dat een politieke oplossing voor het bereiken van werkelijke vrede in het Midden-Oosten en daarmee in de hele wereld, alleen geboren kan worden uit een religieuze oplossing. Centraal hierbij staat de identiteit en de Messiaanse bestemming van het Joodse volk.

Na tien jaar vruchteloos te hebben aangedrongen op een officiële kerkelijke toetsing hiervan, heeft hij – na veel strijd binnen de kerk waar hij predikant was – in 1958 in Castricum zijn ambt neergelegd. Vanaf dat moment begon hij in vrijheid in binnen- en buitenland zijn boodschap uit te dragen in woord en geschrift. Zo preekte hij o.a. in Duitsland, Zwitserland en Zweden en sprak hij over zijn visie met religieuze en wetenschappelijke sleutelfiguren in Israël, Marokko en Tunesië, en in 1974 op een Wereldcongres voor Rabbijnen in Knokke, in België.
Op de Goede Vrijdag/2e Pesach in 1969 heeft Ds. Leenhouts middels een oorkonde, die hij ontvouwd heeft aan de klaagmuur te Jeruzalem, tussen de biddende Joden geproclameerd dat Jezus Christus de basis zou zijn voor hun toekomstig ambt als koninkrijk van priesters in het Vrederijk. Na deze proclamatie heeft hij in een Open Brief aan de Regering en het Volk van Israël en in een gesprek met de toenmalige minister van Religieuze Zaken uiteengezet wat zijn motieven waren om dit te doen.
In 1972 werd in de heilige week voor Pasen in Jeruzalem door hem in principe het éne Avondmaal opgericht als een teken voor het op mondiale schaal eendrachtig vieren van het Heilig Avondmaal door heel de christenheid. Bijna alle kerkelijke stromingen in Jeruzalem waren hierbij vertegenwoordigd.




Ds. Leenhouts stuurde onder meer Open Brieven aan de Regering en het Volk van Nederland, aan de Arabische landen en aan het Vaticaan.  

Voor de bijzondere inhoud van zijn boeken en andere publicaties ontving hij in 1990 van het International Bible Institute in Malawi in Afrika een eredoctoraat.
De Sjofar-serie schreef hij op hoge leeftijd en moet worden gezien als zijn geestelijk testament. Het vierde deel daarvan kwam enkele maanden voor zijn overlijden gereed.




Na het overlijden van Ds. Leenhouts in 2001, zag de Stichting Getuigenis en Eenheid het als haar taak om de in 1948 ontvangen boodschap, tezamen met de daaruit voortgevloeide exegese van de Schrift, voor te leggen aan ‘Kerk’ en ‘Israël’. In 2003 is dit ‘geestelijk testament’ van Ds. Leenhouts, dat door hem uiteengezet is in de uit vier delen bestaande ‘Sjofar-serie’, bij de diverse kerkelijke denominaties en Joodse gemeenten in Nederland ingediend. In een ‘Ten Geleide’ hierbij, getiteld: Oproep aan Kerk en Israël, is de inhoud van de boodschappen voor de kerken en voor Israël opgenomen.





terug naar boven




Stichting Getuigenis en Eenheid